Nie wszyscy zdają sobie sprawę z faktu, że Rumunia jest krajem bardzo specyficznym. Z całą pewnością nie można powiedzieć, że zaliczana jest ona do krajów bogatych. Przeciwwagą dla takiego stanu rzeczy są natomiast przepiękne naturalne krajobrazy, które co roku przyciągają do tego kraju setki tysięcy turystów. Postanowiliśmy więc w tym miejscu zebrać dla Was kilka ciekawostek na temat Rumunii.
W Rumunii z ogromnym szacunkiem traktuje się gości, zwłaszcza kobiety. Zwyczaj całowania w rękę przedstawicielek płci pięknej jest tu kultywowany na co dzień. Ponadto, każdy może liczyć na gościnność i szacunek.
W Rumunii celebruje się bardzo specyficzne święta, które nie mają swoich odpowiedników w innych kulturach europejskich. Są to na przykład: Tanjaua – święto pierwszego oracza roku czy Sambra Oilor – święto wyjścia pierwszych pasterzy owiec w góry.

Tanjaua

W latach 80-tych dyktator Nicolae Ceausescu zmusił do budowy swojej siedziby 20 tysięcy robotników, którzy musieli pracować dzień i noc. Rozmach budowli sprawia, że często porównuje się go do budynku Pentagonu.
Scarisoara – drugi co do wielkości podziemny lodowiec na świecie znajduje się bezpośrednio pod górą Bihor. Jego objętość wynosi 75 tysięcy metrów sześciennych. Jego powstanie datuje się na 1500 rok przed naszą erą.

Scarisoara

W Rumunii nie toleruje się kierowania pojazdami pod wpływem alkoholu. Nie występuje tu więc żadne dopuszczalne stężenie. Kierowca musi mieć w wydychanym powietrzu 0.0 promila.
Rumuńskie banknoty są zrobione z plastiku. Są więc całkowicie odporne na wodę.
W Rumunii wciąż prężnie funkcjonuje wiele kopalni złota.
W rumuńskich lasach występuje największa w Europie populacja dziko żyjących niedźwiedzi.
Zamek Peles jest pierwszym na świecie zamkiem, w którym założono instalację elektryczną oraz kanalizację.

Drakula, czyli człowiek-wampir. Postać występująca w setkach legend na przestrzeni wieków stała się jednym z najpopularniejszych motywów występujących we wszystkich odmianach szeroko pojętej sztuki. Zaczęło się od podań ludowych, opowiadań i książek. Współcześnie Drakula stał się również bohaterem wielu komiksów i przede wszystkim – filmów, które od lat przyciągają do kin rzesze fanów horrorów, z których wiele uzyskało już status kultowych. Sprawdźmy zatem, jak to naprawdę było z tym Drakulą.
Na pytanie: „czy Drakula jest postacią autentyczną?” z całą pewnością należałoby odpowiedzieć twierdząco. Otóż tak – Drakula faktycznie istniał. Pytanie drugie brzmi: „czy rzeczywiście był wampirem?”. W tym wypadku, niestety, musimy odpowiedzieć przecząco.
Otóż Hrabia Drakula żył w XV wieku i naprawdę nazywał się Vlad Tepes. Był on władcą Wołoszczyzny. Na kartach historii odznaczył się przede wszystkim prawdziwym okrucieństwem, z jakim traktował swoich przeciwników. Najczęściej stosowaną torturą było nadziewanie ludzie na pale, stąd też wziął się przydomek hrabiego – Tepes, co w języku rumuńskim oznacza tyle, co „palownik”.
Przydomek „Drakula” narodził się w podobnych okolicznościach i wynikał z tych samych cech monarchy. Dosłowne tłumaczenie tego słowa brzmi „syn diabła” lub „syn smoka”. Mimo okrucieństwa, którym niewątpliwie kierował się przez całe swoje życie, żadna z kronik nie odnotowała jednak tortur w postaci wypijania krwi swoich wrogów.

Vlad Tepes

Taki wizerunek Drakuli stworzył w swojej powieści dopiero Bram Stoker – XIX-wieczny irlandzki pisarz i jeden z czołowych twórców światowej literatury grozy. Jego powieść z 1897 roku pt. „Dracula”, opowiadająca o transylwańskim arystokracie, była pierwszym podjęciem motywu człowieka-wampira. Niedługo potem okazało się, że Stoker przyczynił się do powstania jednego z najbardziej znanych motywów literackich, który funkcjonuje do dziś.

Okładka powieści Brama Stokera

Cyganie, czy też Romowie, są obecnie jedną z najbardziej rozpoznawalnych grup etnicznych na świecie. Wbrew powszechnie panującej opinii – wcale nie są oni rdzennymi mieszkańcami Rumunii, lecz Indii. Wiele stuleci temu zdecydowali się na emigrację, której celem była nie tylko Europa, ale także Ameryka, Australia czy zachodnia Azja.
Wśród największych europejskich skupisk ludności cygańskiej wymienić należałoby takie kraje, jak właśnie Rumunia, ale też Hiszpania, Bułgaria, Słowacja, Rosja oraz kilka krajów leżących na Półwyspie Bałkańskim. Cyganie na co dzień posługują się językiem romskim. Jeżeli natomiast chodzi o wyznanie, w znacznej mierze zależy to przede wszystkim od kraju, w którym mieszkają. Najbardziej rozpowszechnione jest prawosławie, są wśród nich także katolicy, a nawet wyznawcy islamu (głównie Romowie albańscy i bośniaccy).
Całokształt romskiej tradycji określony jest przez zbiór ściśle obowiązujących zasad. Zbiór ten określany jest jako romanipen. Reguluje on między innymi związki społeczne ze szczególnym uwzględnieniem relacji rodzinnych. Romowie posiadają bowiem bardzo rozbudowany system koligacji rodzinnych. W obrębie rodziny uznaję się autorytet przywódcy, stojącego na czele każdego rodu.

Rodzina jest bardzo ważna w cygańskiej kulturze

W efekcie, największe znaczenie w tej kulturze mają wszelkie święta o charakterze rodzinnym – narodziny, małżeństwa czy pogrzeby. Tradycyjne święta religijne schodzą więc na nieco dalszy plan. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów kultury romskiej jest cygańska muzyka. Jej melodyjność i dynamika sprawiają, że bardzo łatwo wpada w ucho. Z niewielkim prawdopodobieństwem popełnienia błędu można więc stwierdzić, że każdy Rom potrafi grać przynajmniej na jednym instrumencie.

Cygańscy muzycy

Jak powszechnie wiadomo – niemal każdy obywatel danego kraju zawsze będzie uparcie twierdził, że to właśnie jego naród jest najwspanialszy, a kraj – najpiękniejszy. W związku z tym, wszystkie inne nacje są niejako z definicji traktowane z góry. Często wykorzystuje się do tego celu pewną typową, negatywną cechę danego narodu tak, aby w ostateczności go zdeprecjonować. W ten właśnie sposób powstają narodowe stereotypy.
Dzięki temu powstał szereg obiegowych opinii na temat niemal wszystkich narodów świata – Polacy kradną samochody, Niemcy jedzą wurst, Rosjanie piją, a każdy Francuz, na wypadek konfliktu zbrojnego, ma w swojej szufladzie białą flagę. Spróbujmy zatem przyjrzeć się nieco, jak ta sprawa wygląda w przypadku Rumunii.
Według powszechnej opinii, która z dużym prawdopodobieństwem narodziła się w Polsce, każdy Rumun to Cygan (Rom). Pierwszym skojarzeniem jest oczywiście widok osób o ciemnej karnacji, które żebrzą na ulicach większych miast. Jeżeli nawet te osoby pochodzą z Rumunii, to stanowią one jedynie niewielki procent ogółu jej mieszkańców. Budując opinię na temat danego narodu nie można bazować jedynie na jego niewielkiej części, która w dodatku była zmuszona do emigracji z kraju. Obaliliśmy więc mit numer jeden – nie każdy Rumun to Cygan.

Romowie

Co bardzo ciekawe – sami mieszkańcy Rumunii bardzo często porównują się do Polaków. Chodzi tu przede wszystkim o dość daleko idące podobieństwa historyczne. Podobnie jak Polska, również Rumunia jest krajem postkomunistycznym. Podobieństwa dotyczą również takich rzeczy jak wygląd. Typowy Rumun wcale nie ma bowiem czarnych włosów i ciemnej karnacji – ten opis ponownie wynika z cygańskiego stereotypu. Mit numer dwa – obalony.

Kolejnym z godnych uwagi rumuńskich miast jest Konstanca. Jest to malowniczo położone miasto portowe, leżące nad Morzem Czarnym. Zajmuje ona łączną powierzchnię niemal 125 kilometrów kwadratowych. Mieszka tu ok 283 tysięcy ludzi. Miasto należy do Rumunii dopiero od 1878 roku. Dokładnie od tego momentu w kraju zaczął rozwijać się przemysł ciężki i handel morski.
Z uwagi na handlowe przeznaczenie portu, został on połączony z Dunajem za pomocą sztucznie stworzonego kanału. To właśnie stąd wypływają towary eksportowane do niemal wszystkich krajów naddunajskich, dlatego też Konstanca jest jednym z najważniejszych ośrodków handlowych w całej Rumunii. Miasto zasługuje jednak na uwagę nie tylko ze względu na swoje gospodarcze znaczenie dla całego państwa.
Mowa tu oczywiście o długoletniej historii miasta i co za tym idzie – licznych zabytkach, które turyści mogą tu podziwiać. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc jest Plac Owidiusza, na którym znajduje się przepiękny XIX-wieczny pomnik Publiusa Ovidiusa Naso – rzymskiego poety.
Kolejnym ciekawym miejscem jest Edificul Mozaic Cu Roman – rozległy, kilkupiętrowy kompleks, którego 9000 metrów kwadratowych powierzchni pokrytych jest kolorową mozaiką. Pierwotnie pełnił on rolę centrum handlowego. Warto zaznaczyć, że choć dla zwiedzających udostępniona jest jedynie jedna trzecia całego kompleksu, to z pewnością zrobi ona wrażenie na niejednym turyście.

Plac Owidiusza

Innym ciekawym zabytkiem jest meczet wybudowany na początku XX wieku. Centralnym punktem jego wnętrza jest turecki dywan, uznawany za jeden z największych dywanów w Europie. Jego całkowita waga nieznacznie przekracza jedną tonę. Największym zainteresowaniem cieszy się tu natomiast minaret, z którego można podziwiać panoramę centrum miasta i portu.

Zabytkowy meczet