Consul Romania

Małgorzata Hohenzollern-Sigmaringen

Patrycja — Wed, 31 Jul 2019 15:26:13 +0000

Miłośnicy monarchii europejskich najwięcej informacji mogą zdobyć na temat brytyjskiej rodziny królewskiej, która uznawana jest za celebrytów wśród rojalsów. Tymczasem w Europie mieszka wiele księżnych i książąt, którzy są potomkami wspaniałych i znaczących rodów. Rodów, które miały decydujący wpływ na dzieje Europy. Jedną z takich księżniczek jest Małgorzata Hohenzollern-Sigmaringen, Strażniczka Korony Rumuńskiej.
Księżniczka Małgorzata jest obecnie głową dynastii rumuńskiej. W przypadku, gdyby Rumunia znów stała się królestwem, a na jego czele miałby zasiąść prawowity król, byłaby to właśnie księżniczka Małgorzata, o ile zniesione było by prawo salickie. Prawo to mówi o tym, że nie ma możliwości dziedziczenia tronu przez kobiety. Dlatego właśnie należało by je natychmiast znieść. Księżniczka Małgorzata urodziła się 26 marca 1949 roku w Lozannie (Szwajcaria). Jest najstarszą córką króla Michała I. Małgorzata ma cztery młodsze siostry: Helenę, Irenę, Zofię i Marię. Co ciekawe, jest 83 w linii do brytyjskiego tronu. Jej rodzicami chrzestnymi są Filip, książę Edynburga, i księżniczka Małgorzata z Danii, babka ze strony matki.
Okres dzieciństwa, księżniczka Małgorzata spędziła w domach rodzinnych w Lozannie i w Ayot House, St Lawrence, w Hertfordshire w Anglii. Wakacje dziewczynki spędzały z dziadkami z Heleną, królową matką w Villa Sparta we Włoszech, a także z księżniczką Małgorzatą w Kopenhadze. Dziewczynki wielokrotnie słuchały opowieści o swoim rodzinnym kraju. Jednak ze względu na swoje pochodzenie i sytuację geopolityczną, nie mogły odwiedzić swojej ojczyzny. Księżniczka Małgorzata dopiero w 1990 roku mogła po raz pierwszy odwiedzić Rumunię. Kiedy wraca wspomnieniami do tej chwili mówi, że pomimo iż znała ulice, po której chodziła, to wciąż czuła się obco. Znała także język, którym się wszyscy posługiwali, ale po raz pierwszy go słyszała.
Księżniczka Małgorzata jest żoną Radu Duda, który od 31 grudnia 2007 roku nosi tytuł księcia Rumunii i jest młodszy o 11 lat od swojej żony. W 1964 roku Małgorzata z pięcioma innymi księżniczkami, była druhną na ślubie duńskiej księżniczki Anny-Marii z królem Konstantym II w Grecji.
Na koniec grudnia 2007 roku, król Rumunii Michał I, ogłosił akt o nazwie „Fundamentalne prawa Rodziny Królewskiej Rumunii”. To właśnie w nim pojawia się imię i nazwisko księżniczki Małgorzaty jako spadkobierczyni praw do korony rumuńskiej. To stwierdzenie sprawiło, że Małgorzacie król nadał tytuł Strażniczki Korony Królewskiej. Warto jednak przypomnieć, że dotychczasowe prawo sukcesji w Rumunii nie przewidywało możliwości dziedziczenia tronu przez kobiety. Dlatego jeśli kiedykolwiek stałoby się to możliwe i Rumunia znów stałaby się królestwem, to najpierw należałoby rozprawić się z tym prawem sukcesji tronu.

Nieślubne dziecko księcia

Patrycja — Sat, 29 Jun 2019 23:15:43 +0000

Nieślubne dziecko nie jest raczej powodem do dumy, ani kwestą, którą chcą się chwalić rodzice. Nieślubne dziecko w dzisiejszych czasach nie jest niczym dziwnym, to w pewnych kręgach wciąż wywołuje zdumienie, wstyd i brak szacunku dla jego rodziców. Jest uważane jako rysa na kryształowym wizerunku. Mniej więcej tak jest w rodzinach królewskich, gdzie nieślubne dzieci traktowane są po macoszemu, a mości panowie wolą się do nich nie przyznawać. Z taką sytuacją borykała się rodzina królewska Rumunii.
Niedawno, były książę rumuński, Nicolas Medforth-Mills pojawił się w samym centrum obyczajowego skandalu związanego właśnie z posiadaniem nieślubnego dziecka. Oto okazało się, że były książę jest ojcem dziewczynki, z matką której jakiś czas temu romansował. Ex-książę oczywiście na początku wszystkiemu zaprzeczył, jednak został zmuszony do wykonania testów na ojcostwo. I wyniki tych testów wyjaśniły całą sytuację. Były książę jest ojcem dziecka. Co ciekawe, publikując na swoim profilu facebook’owym tą wiadomość, odnosił się do dziecka bezosobowo. Próżno doszukiwać się imienia dziewczynki. To rozwścieczyło społeczeństwo Rumunii, a jego przedstawiciele pisali, że to nieładnie pisać o własnej córce bezosobowo. Matka dziewczynki, Nicoleta Cirjan, domagała się ustalenia ojcostwa za pewne dlatego, że w grę będą wchodziły alimenty. Pomimo tych ustaleń, Nicolas wciąż nie przyznaje się do bycia w związku z matką dziewczynki.
Zachowanie mężczyzny względem dziecka oraz jej matki można próbować wyjaśnić faktem, że w 29 lipca 2017 roku były książę zaręczył się z rumuńską dziennikarką, Aliną Marią Binder. Ślub tej dwójki miał miejsce 30 września 2018 roku. Sprawa z nieślubnym dzieckiem wypłynęła 27 maja tego roku, co może sugerować niewierność byłego księcia.
Warto odnotować, iż były książę został pozbawiony tytułu książęcego oraz praw do sukcesji tronu ze względu na nielicujące przyszłemu władcy zachowanie i postępowanie. Jego dziadek, król Rumunii Michał I w specjalnym dekrecie pozbawił swego wnuka tego tytułu. Odbiło się to sporym echem wśród elit nie tylko rumuńskich, ale i europejskich. Jednocześnie król Michał I zaznaczył, że w przyszłości, kiedy Nicolas wykaże się odpowiednim zachowaniem oraz wcieli w życie swoje talenty, którymi obdarzył go Bóg, będzie możliwe przywrócenie mu tytułu szlacheckiego, a także włączenie go do rodziny królewskiej. Trzeba jednak pamiętać, że Rumunia jest republiką, którą nie rządzi król. Ostatnim królem, który zasiadał na rumuńskim tronie był właśnie Michał I, który został zmuszony przez komunistów do abdykacji po przejęciu przez nich władzy w kraju.

Czy Mołdawia to też Rumunia?

Patrycja — Fri, 31 May 2019 20:29:37 +0000

Podobnie można zapytać, czy Austria to Niemcy. Z jednej strony jak Austriacy czują się Austriakami, tak Mołdawianie, Mołdawianami. W zasadzie Rumuni i Mołdawianie, analogicznie jak Niemcy i Austriacy mówią jednym językiem. Mołdawski uznawany jest za dialekt języka rumuńskiego i używany nie tylko w Republice Mołdawii, ale również w północnej Rumunii, a ściśle: w rumuńskiej części Mołdawii, Siedmiogrodzie, a także w należącej obecnie do Ukrainy – Bukowinie.
Mołdawia, czy ściślej może, naród mołdawski, ma znacznie dłuższą historię niż większy i aktualnie zamożniejszy ich południowy sąsiad – Rumunia, bo o ile historia Rumunii rozpoczęła się w XIX wieku, to historia Mołdawii sięga aż XIV wieku. Rumunia powstała z połączenia dwóch – od 1859 roku połączonych Unią Personalną państw: Hospodarstwa Mołdawskiego i Wołoskiego, które od 1862 nazwano Zjednoczonymi Księstwami Rumunii, a od 1866 Rumunią. W konsekwencji Rumunia jest niejako spadkobiercą obu tych narodów.
Jak to się stało, że mimo istnienia państwa o nazwie Rumunia, będącego spadkobiercą starej Mołdawii i Wołoszczyzny jest jeszcze jedna Mołdawia? Otóż Mołdawia za czasów swej świetności, swym terytorium obejmowała dzisiejszą północną Rumunię, obecną Republikę Mołdawii oraz tzw. Zadniestrze obecnie stanowiące część Ukrainy a w okresie panowania osmańskiego zwane Budziakiem. W chwili zjednoczenia Hospodarstw Mołdawii i Wołoszczyzny, północno-wschodnia część historycznej Mołdawii znajdowała się pod panowaniem Imperium Rosyjskiego i stanowiła gubernię Besarabii. W czasach rewolucji październikowej w 1917 roku, Besarabia ogłosiła niepodległość, jako Mołdawska Republika Demokratyczna i już po trzech miesiącach została włączona do Rumunii. Po ukształtowaniu się ZSRR, sowieci wyodrębnili niewielki obszar Ukrainy, na którym utworzyli sowiecką Mołdawię, jako przyczółek do odzyskania Besarabii od Rumunii. Ten plan udał się sowietom w latach 1940-41, gdy wskutek podziału wpływów w Europie na podstawie paktu Ribbentrop-Mołotow, ZSRR po ultimatum zmusiło Rumunię do oddania Besarabii, czyli północnej części Mołdawii, na której utworzono ostatecznie Mołdawską SSR w granicach, w jakich obecnie istnieje Republika Mołdawii.
W roku 1990 Mołdawia odzyskała niepodległość. W 1994 roku przeprowadzono referendum, w którym za połączeniem się z Rumunią opowiedziało się 7% obywateli Mołdawii. Aktualnie według sondaży za takim połączeniem opowiada się ok. 20% Mołdawian, co może wynikać z tego, że Mołdawia jest najbiedniejszym krajem w Europie i przyłączenie się do bogatszej Rumunii będącej członkiem UE wydaje się bardziej atrakcyjne. Ułatwiać to mogą silne więzy kulturowe obu krajów. Mołdawia ma wprawdzie problem z Rosjanami zamieszkałymi głównie w jej północno-wschodniej części zwanej Naddniestrzem i stanowiącej od 1991 roku państwo faktycznie niepodległe, ale nieuznawane przez żadne państwo zrzeszone w OZN.
Odpowiadając na pytanie postawione na początku, stwierdzić należy, że Mołdawia to nie jest Rumunia. Z pewnością więzy kulturowe obu krajów i narodów są znaczne, gdyż jest to nie tylko wspólny język, z dialektowymi różnicami, ale również wspólna religia. Można je porównać do więzów Czechów i Słowaków.

Lej rumuński

Patrycja — Tue, 30 Apr 2019 20:20:57 +0000

Jadąc do Rumunii koniecznie trzeba upewnić się, że podróż przebiegnie spokojnie, bez zbędnych, nieprzyjemnych niespodzianek. Dlatego warto mieć przy sobie trochę gotówki. Tylko jaką wybrać? Dolary amerykańskie? Złotówki polskie czy euro? A może pokusić się o leje rumuńskie? Odpowiedź w zasadzie jest oczywista. Najlepiej zabrać euro. Dlaczego? Bo Rumunia jest w Unii Europejskiej, a euro jest tak planowaną walutą. W zasadzie miała ona wejść w 2019 roku, tak przynajmniej planował rząd rumuński w 2014 roku.
Obecnie w Rumunii obowiązuje waluta lej rumuński, który jest równy 100 baniom. Można to łatwo przełożyć na złotówki i grosze, bo rumuńska bania jest odpowiednikiem polskiego grosza. Historia leja jest długa i sięga czasów średniowiecza, kiedy to ziemie rumuńskie były pod panowaniem tureckim. W XVIII wieku walutą obowiązującą na tym terenie był piastr turecki. Mieszkańcu nazywali tą walutę lwem.
Dzisiaj Rumunia, pomimo iż jest dumna ze swej waluty, chce przystąpić do strefy euro. Mimo tego wciąż inwestuje w poprawę bezpieczeństwa narodowego pieniądza. Oto jako drugi kraj na świecie, tuż za Australią, ojczyzna Drakuli wprowadziła plastikowe pieniądze. Banknoty robione są z polimeru, a wydaje je Bank Narodowy Rumunii.
Kiedy Rumunia miała obejmować prezydencję w Unii Europejskiej miała także uroczyście wejść do strefy euro. Tak przynajmniej planował rumuński rząd w 2014 roku. Rumunia wówczas aspirowała do strefy euro, a jej wyniki gospodarcze pokazywały, że plan ten jest całkiem realny. W tym roku, 2014, statystyki pokazywały, że PKB wzrosło o 2,9 procent, a w kolejnym miało wzrosnąć o 2,7 procent. W 2016 PKB miało być większe o 2,9 procent. Przez kolejne lata kraj miał konsekwentnie ścinać deficyt budżetowy, który był wówczas na poziomie 1,9 procent PKB, co spełniało ostre kryteria dla krajów kandydujących do strefy euro. Ważnym elementem jest także okiełznany poziom długu publicznego, który nie przekraczał 40 procent. Jako cel inflacyjny wskazano 2,5 procent na rok 2015 z możliwością wahań o jeden punkt procentowy w górę lub w dół. To złożyło się na decyzję Komisji Europejskiej dotyczącą zamknięcia procedury nadmiernego deficytu wobec kraju Drakuli. Na koniec 2014 roku wartość zagranicznych inwestycji wyniosła ponad sześćdziesiąt dwa miliardy euro. Największymi z inwestorów są Holandia, Austria, Niemcy, Francja i Włochy. Polska plasowała się na szóstym miejscu. Polsko-rumuńskie obroty handlowe w 2014 roku osiągnęły wartość bliską czterem miliardom euro.
Kiedy Rumunia wejdzie do strefy euro, dokładnie nie wiadomo. Wiadomo jednak, że póki co jej walutą będzie rumuński lej. Obecnie, kurs leja rumuńskiego w stosunku do złotówki wynosi 0,8952.

Góry Fogaraskie

Patrycja — Fri, 15 Mar 2019 10:16:27 +0000

Rumunia jest krajem o bardzo zróżnicowanym terytorium pod względem jego ukształtowania. Niewątpliwą atrakcją turystyczną są przepiękne pasma górskie, które można zobaczyć. Zachwycające widoki są możliwe idąc szlakami po wzgórzach i dolinach tychże gór. Jednym z takich pasm są Góry Fogaraskie. To w ich paśmie znajduje się najwyższy szczyt tego kraju, Moldoveanu liczący 2.544 m n.p.m., a także nieco niższe szyty Negoiu (2.535 m n.p.m.) i Viștea Mare liczący 2.527 m n.p.m.

Góry Fogaraskie nazywane potocznie Fogarasze lub Fagarasze to najwyższe pasmo górskie Karpat Południowych, a także w całej Rumunii. W okolicach Negoiu oraz w centralnej części pasma Góry Fogaraskie zamieniają się w bardziej skalisty masyw, więc idąc grzbietami szlak turystyczny znacznie zwiększa stopień trudności. Przede wszystkim pojawiają się trudności techniczne oraz ekspozycja niebezpieczeństwa, a trasę można porównać do Orlej Perci w Tatrach. Część szlaku nazwano nawet „Trzy kroki do śmierci”. Biegnie on główną granią przez grań Custura Arpaşului w stronę jeziora Capra. Trudna jest także droga prowadząca na Negoiu, jednak najtrudniejszy jest odcinek to grań Custura Sărății między Serbotą a przełęczą Șaua Cleopatrei. Na grani tej zamontowano kilkanaście metrów stalowych linek poręczowych, natomiast na pozostałej części nie ma już żadnych pomocy.
W Górach Fogaraskich panuje dość surowy klimat, więc wspinaczka i wędrówka po górach to spore wyzwanie, zwłaszcza w sezonie zimowym. Pierwszymi ludźmi, którym udało się przejść zimą przez główną grań tychże gór, obejmującą 6 głównych szczytów znajdujących się powyżej 2500 m n.p.m., 30 szczytów powyżej 2.300 m n.p.m. dokonali niemieccy i czechosłowaccy alpiniści w lutym 1972 roku. Było ich 8: Fritz Bender, Ivan Dieška, Gustav Ginzel, Dieter List, Zdeněk Lukeš, František Pulpan, Jan Šváb i Václav Širl.
Góry Fogaraskie liczą około 2 tysięcy metrów powierzchni. Od zachodu graniczą z pasmem Lotru przez Przełom Czerwonej Wieży i dolinę Aluty. Północne zbocza gór spadają do Kotliny Fogaraskiej. Od północnego wschodu góry spotykają się z masywem Țaga, a od wschodu z pasmami Piatra Craiului i Iezer-Papușa. Obniżenie tektoniczne Culoarul Loviștei oddziela na południu góry od pasma Cozia.
W Górach Fogaraskich znajduje się kilkanaście schronisk. Turyści muszą jednak wiedzieć, że te schroniska położone są dość nisko, bo na wysokości ok 1500 m n.p.m. Zatem kolejne 1000 m to już samotna podróż. Wyjątkiem jest schronisko na wysokości 2.136 m n.p.m. o nazwie „Podragu”, a także schroniska i hotele przy jeziorze Bâlea (2034 m n.p.m.). Leci tamtędy powstała w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia Szosa Transfogaraska. Na szlakach można także natknąć się na tak zwane refugi, czyli niewielkie schrony dla turystów. Jednak są one dość małe, na maksymalnie 12 osób. Najlepiej więc wybrać się z własnym sprzętem biwakowym.